Wysokotemperaturowy czujnik temperatury 210K

Wysokotemperaturowy czujnik temperatury 210K (termopara, przetwornik termoelektryczny, czujnik temperatury) stosowany jest w wielu gałęziach przemysłu do pomiaru temperatury powietrza, spalin i produktów ich spalania oraz innych chemicznie nieagresywnych środowisk w zakresie temperatur od -40 do 1000 °C.

Zakres mierzonej temperatury przez czujniki zależy bezpośrednio od składu chemicznego elementu pomiarowego. Podstawowym elementem pomiarowym takich czujników jest odcinek drutu termoelektrycznego, połączonego szeregowo z dwóch różnych przewodzących metali, nazywany "termoparą". W zależności od przeznaczenia i konstrukcji, termopara może być zanurzeniowa lub powierzchniowa, hermetyczna lub niehermetyczna (w osłonie lub bez niej), odporna na uderzenia, stacjonarna, przenośna i inne.

Cechy szczególne:

• Element pomiarowy dodatkowo chroniony ceramiczną osłoną, co zwiększa trwałość czujnika.
• Listwa zaciskowa pozwala na solidne zamocowanie czujnika.
• Krótka praca czujnika jest możliwa przy 1200 °C.
• Ponieważ osłonki ochronne oraz listwa zaciskowa wykonane są z ceramiki, podczas instalacji i eksploatacji należy unikać uderzeń czujnika.
• Wysokotemperaturowy czujnik temperatury wersji 210K nie jest przeznaczony do pomiaru temperatury cieczy, stopów zawierających kwas azotowy i azotany, a także nie jest zalecany do stosowania w atmosferach o podwyższonej zawartości siarki i amoniaku.

Typ NSH:

• TXA - K -40..1000 °C
• TXK - L -40..600 °C
• TJK - J -40..600 °C

Typ K (termopara chromel-alumel):

• Szeroko stosowany w różnych gałęziach od -100 °C do +1000 °C (zalecany zakres zależy od średnicy termoelektrodu);
• W zakresie od 200 do 500 °C występuje efekt histerezy, tzn. wskazania podczas nagrzewania i chłodzenia mogą się różnić. Czasami różnica sięga 5 °C;
• Używany w atmosferze obojętnej lub z nadmiarem tlenu;
• Po starzeniu termicznym wskazania obniżają się;
• Nie zaleca się używać w atmosferze rozrzedzonej, gdyż chrom może się wydzielać z wyprowadzenia Ni (tzw. migracja), co zmienia termoelektryczną siłę elektromotoryczną i wskazuje niższą temperaturę;
• Atmosfera siarki szkodzi termoparze, ponieważ wpływa na oba elektrody.

Typ J (termopara żelazo-konstantan):

• Nie zaleca się stosować poniżej 0 °C, ponieważ kondensacja wilgoci na wyprowadzeniu żelaznym powoduje powstawanie rdzy;
• Najlepiej nadaje się do atmosfery rozrzedzonej;
• Maksymalna temperatura pracy - 500 °C, ponieważ powyżej tej temperatury następuje szybkie utlenianie wyprowadzeń. Oba wyprowadzenia szybko ulegają zniszczeniu w atmosferze siarki;
• Wskazania rosną po starzeniu termicznym;
• Zaletą jest niska cena.

Klasa dokładności:

• TXA - 1, 2, 3
• TXK - 2, 3
• TJK - 1, 2